Parmak emme davranışını bir bozukluk olarak değerlendirebilmek için, çocuğun içinde bulunduğu gelişim dönemine göre yorumlamak gerekmektedir. Çünkü parmak emme davranışı bazı yaş dönemleri için normal bir davranış olarak kabul edilirken, bazı yaş dönemleri için bozukluk olarak kabul edilmektedir. Çocuk 1–2 yaşlarına kadar dünyayı ağız bölgesinde bulunan sinirlerle tanımaktadır. Yani çocuk; nesneleri, parmağını ağzına götürerek tanıyabilir. Bu sebeple bu yaş dönemlerinde parmak emmesi normal bir davranıştır. 5 yaşına kadar parmak emme davranışının son bulmasını bekleriz. 5 yaş sonrasında da davranış devam ediyorsa bir uzmandan destek almak gerekmektedir.
Parmak emme davranışı bazı çocuklarda keyif verici olduğu için devam ederken, bazı çocuklarda başka sebepleri olabilir. Anne ve babayla sağlıklı bağ kuramama, fazla kaygı ve stres, yeni kardeşin katılması ile yaş regresyonu ya da başka duygusal problemler parmak emme davranışına sebep olabilir.
Tırnak yeme davranışının da parmak emme davranışıyla benzer sebeplerden doğmasının yanı sıra, genellikle stres ve kaygı temelli olduğu görülür. İfade edilemeyen ve bastırılan duygular da genellikle kendini tırnak yeme davranışıyla gösterebilir. Baskı, şiddet veya azarlanmanın olduğu ortamlarda duygu ve düşünceler rahat ifade edilemediği için; baskı ve otoritenin yoğun olduğu ailelerde tırnak yeme gibi uyum problemlerine daha sık rastlanabilir. Genel anlamda güven problemi yaşayan çocuklarda da tırnak yeme görülebilir. Güven problemi hem çevreye hem de kendine dair olabilir. Bu davranış model alma yoluyla da öğrenilebilir; bu sebeple her zaman bir ihmal veya duygusal zorlantı olduğunu söylemek doğru değildir.
Parmak emme davranışı bebeklik ve çocukluk döneminde başlarken; tırnak yeme davranışının ergenlik veya yetişkinlik çağında da başladığı görülebilir. Bir başka farklı nokta ise tırnak yeme davranışının hangi yaş döneminde olursa olsun bir problem olarak görülmesidir. Yani parmak emme davranışı 5 yaşa kadar normal kabul edilebilirken, tırnak yeme davranışı hangi yaş döneminde olursa olsun bir davranış problemi olarak görülmektedir.
Tırnak yeme ve parmak emme bozukluklarında halk arasında kullanılan en yaygın yöntem acı oje uygulamaktır. Fakat acı oje gibi yöntemler problemi çözmek yerine semptomu farklı bir noktaya kaydırabilir. Tedavi sürecinde ilk adım, davranışa sebep olan etkenleri bulmak ve o etkenler üzerinde çalışmaktır. Çünkü acı oje gibi yöntemlerle bastırmak, semptomun başka şekilde ortaya çıkmasına sebep olabilir. Davranışa sebep olan duygusal neden fark edilip bu ihtiyaç giderildikten sonra davranış üzerinde çalışmalar yapılabilir.
Yapılmaması gereken, davranış üzerinde durularak “tırnak yeme”, “parmağını ağzından çek” gibi telkinler vermek yerine fark ettirmeden olumlu pekiştireçler verilmelidir. Elini oyalayacak aktiviteler yapmak, tırnağını yemeye başladığında onunla sohbet etmek, bir işte yardımcı olmasını istemek; olumlu pekiştireçlere örnek olarak verilebilir. Bu süreçte ebeveynlerin ve çevrenin desteği büyük önem taşımakla beraber, bir uzmandan destek almak daha sağlıklı olacaktır.